امروز نمی دونم چرا دلم می خواد داستان بگم همین جوری...

کسی نیست و من در مهتاب دلم کنار ساحل دریاچه آرام نشسته ام به دنبال قوربا غه ای کنار دریاچه وق . وق میکد میدوم ولی فرار می کند و به اعماق آب میرود

و من باز تنها به مهتاب نگاه میکنم .

درختی که اون طرف دریا چه جلوی ماه رو کمی گرفته و چنتایی از شاخه هاش توی آب مونده رو نگاه میکنم که روی شاخه هاش چند تا لونه دیده میشه که حتما همه ساکنان اون هم الان با هم خوابن.

می خوام بلند شم و برم ولی نمی دونم چرا نمی تونم فقط خوابم میاد .

رو  به آسمان دراز می شم و نگاهی میکنم جبار و میبینم که شمشیرش میدرخشه .

به همه چی فکر میکنم به این که این روزها چه کار های باید می کردم و نکردم

به اینکه .......

و آرام همون جا به خوابی می روم وو.......